Restauracja Zapiecek

Aktualny czas

Przetłumacz stronę


Pogoda

O Suchaczu

 

Wysoczyzna Elbląska jest miejscem naprawdę wyjątkowym. Mówi o tym sam opis regionu autorstwa Małgorzaty Veith, Jolanty Marcinkowskiej i Zygmunta Gawrona: Wysoczyzna Elbląska zachwyca pięknymi krajobrazami. Jest to rozległy płat falistej moreny dennej z zespołami pagórków zwanych drumlinami. Duże różnice wysokości, dochodzące nawet do 100 m, sprawiają, że czujemy tutaj niemal jak w górach. Najwyżej położonym punktem jest leżąca w otulinie Parku Krajobrazowego Wysoczyzny Elbląskiej Góra Maślana (zwane także Górą Milejewską), osiągająca 196,9 m npm (według niektórych źródeł najwyższy punkt w tym regionie to Srebrna Góra o wysokości 198,5 m npm). Wysoczyzna pocięta jest siecią licznych, promieniście rozchodzących się dolin erozyjnych, wykształconych przez płynące potoki. Dzikie i niedostępne „kaniony” mają czasami 40 – 60 m głębokości. Najbardziej dynamiczna rzeźba (głębokie wąwozy i jary, malownicze strumienie) charakteryzuje strefę krawędziową, szczególnie w okolicach miejscowości Łęcze i Suchacz. W wyniku intensywnie zachodzących procesów erozyjnych w zboczach wąwozów odsłonięte zostały różnej wielkości głazy narzutowe, przyniesione przez lodowiec skandynawski. Największymi strumieniami, które rzeźbiąc jary i wąwozy upiększają Wysoczyznę są: Stradanka, Grabianka, Olszanka, Kamionka oraz Kumiela ze Srebrnym Potokiem. Uroku dodają okolicy małe jeziorka (między innymi Jezioro Stare i Jezioro Martwe, w których bierze początek Kumiela), liczne oczka wodne i niewielkie mokradła. Z krawędzi wysoczyzny, z punktów widokowych usytuowanych na wysokościach 90-160 m n.p.m. roztaczają się piękne widoki na sąsiadujące z parkiem Żuławy Wiślane z jeziorem Drużno i ujściem Nogatu, na Zalew Wiślany i dalej - Mierzeję Wiślaną. Park obejmuje północne tereny kulminacyjnej części jednostki fizjograficznej Wzniesienia Elbląskie oraz strefę terasy akumulacyjnej południowo - wschodniego brzegu Zalewu Wiślanego. Powierzchnię parku w 50% pokrywają lasy - w przewadze bukowe, z domieszką dębu, lipy, klonu i jesionu. W otulinie zdecydowanie przeważają użytki rolne, w jej granicach znajduje się też część Zalewu Wiślanego. Tak więc park z otuliną zawierają w swych granicach i łączą leśne krajobrazy wyżynne i pejzaż morski.
 

 

Na takim właśnie magicznym obszarze leży Suchacz. Jego okolice są  prawdziwym rajem dla wędrowców, wodniaków, rowerzystów, motocyklistów, lotniarzy, entuzjastów surfingu itp. sportów. Jak się nietrudno domyślić, na takim terenie nie brak też różnorodnych roślin i zwierząt. Są tu jelenie, sarny, dziki, bobry, lisy, borsuki, a także kilka gatunków szczególnie chronionych takich jak: orły bieliki, jastrzębie, bociany czarne, żurawie, kormorany, krogulce, żmije, padalce, nietoperze, pachnice dębowe itd. Lasy są przeważnie mieszane, z przewagą buków, dębów, jesionów, klonów i świerków i z niezwykle bogatym poszyciem w postaci np. naparstnic, storczyków, tojadów, pierwiosnków, konwalii, paprotek, kopytników i całą gamą uroczych mchów i porostów.

 

Suchacz to wreszcie miejsce o niezwykle bogatej historii sięgającej swoimi korzeniami do epoki neolitu. Tu przed II wojną światową prowadzone były badania archeologiczne, a znaleziska stały się motorem napędowym dla ówczesnych miłośników  historii i turystyki. Różnorodne towarzystwa tematyczne powstawały jak grzyby po deszczu, przyczyniając się do odkrywania fascynujących tajemnic tych ziem.

 

 

Wygenerowano w sekund: 0.01
1,135,784 unikalne wizyty